Onverschilligheid is altijd de vriend van de vijand. Deze uitspraak van Elie Wiesel kwam bij me boven toen ik begon met het schrijven van deze column voor de Groene Flits. Wiesel, schrijver van diverse boeken over de Holocaust, won in 1968 de Nobelprijs voor de Vrede.
De Groene Flits vraagt eens per 14 dagen aandacht voor onderwerpen en thema’s die spelen in het Groene Hart en focust daarbij op natuur, landschap en ruimte. Ik had net de verschillende bijdragen voor deze editie van de Flits zien langskomen en mijn gedachten bleven hangen bij de bijdrage over de Nota Ruimte. Met de prikkelende kop: ‘Een Nota Ruimte die niet kiest’.
Uiteraard ligt er verder geen enkele link tussen het werk van Wiesel en de Nota Ruimte. Wel blijft de vraag hangen: is niet kiezen hetzelfde als onverschilligheid? Niet kiezen kan soms ook een bewuste keuze zijn. En is dat de leegte in het Groene Hart, waar eerder in een column in deze Groene Flits over werd geschreven.
Onverschilligheid rond het Groene Hart kan er dan zijn in beleidsnota’s, bij bestuurders soms; kan onverschilligheid misschien ontstaan door het gevoel: ‘Er gebeurt helemaal niets’.
Gelukkig blijft het niet bij onverschilligheid. Er is hoop voor het Groene Hart, zo eindigde de column eind september terecht. Daarin werden diverse voorbeelden genoemd van de kracht van de samenleving. ‘Whatever the problem, the community is the answer’, luidt een (bekend) gezegde van de Amerikaanse onderzoeker Margaret Wheatly.
Ook Stichting Groene Hart draagt een steentje bij. Naast een Nota Ruimte die niet kiest zet SGH de oproep om het Groene Hart te erkennen als Nationaal Landschap. Waardeer daarbij de kernwaarden van het Groene Hart. Maak verschil. Verschil voor het Groene Hart.
Hartelijke groet,
Ton de Gans
Zoals gebruikelijk zijn reacties welkom via info@groenehart.info.